Χονδρομαύρο (ή Μαύρο Καλαβρυτινό)
Εισαγωγή
Το Χονδρομαύρο αποτελεί μία από τις πλέον σπάνιες και ιστορικές ερυθρές ποικιλίες του ελληνικού αμπελώνα, λειτουργώντας ως ένας συνδετικός κρίκος ανάμεσα στη Μακεδονία και την Πελοπόννησο. Αν και στη βόρεια Ελλάδα η παρουσία του είναι πλέον σχεδόν αποκλειστικά ιστορική, η ποικιλία βιώνει μια εντυπωσιακή αναγέννηση στα ορεινά της Αχαΐας υπό την ονομασία Μαύρο Καλαβρυτινό. Πρόκειται για ένα σταφύλι που ισορροπεί ανάμεσα στην αγροτική παράδοση (ως ποικιλία διπλής χρήσης) και τη σύγχρονη οινολογική αναζήτηση για κομψά, χαμηλόβαθμα ερυθρά κρασιά.
Γευστική Εμπειρία
Όψη: Λαμπερό ρουμπινί χρώμα, μέτριας έντασης. Στόμα: Μαλακές τανίνες και σχετικά χαμηλή οξύτητα. Το σώμα είναι μεσαίου όγκου, "στρογγυλό" και ιδιαίτερα ευκολόπιοτο. Αρώματα: Κυριαρχούν τα κόκκινα φρούτα (κεράσι, βύσσινο) με διακριτές ανθικές νότες (βιολέτα) και βοτανικές νύξεις. Τεχνικές: Σήμερα προτιμάται η ήπια οινοποίηση (συχνά σε στυλ "φυσικού κρασιού") με ελάχιστη χρήση βαρελιού, ώστε να μην "σκεπαστεί" ο κομψός χαρακτήρας του φρούτου.
Terroir
Μακεδονικές Ρίζες: Η καταγωγή του εντοπίζεται στη Δυτική Μακεδονία (Σιάτιστα, Κοζάνη, Γρεβενά), όπου συμμετείχε στα παραδοσιακά λιαστά κρασιά. Η "Μετακόμιση" στην Αχαΐα: Στην ορεινή Αιγιαλεία και τα Καλάβρυτα ρίζωσε βαθιά, παίρνοντας το όνομα Μαύρο Καλαβρυτινό. Γενετικές Συγγένειες: Μελέτες δείχνουν στενή σχέση με τη θρακιώτικη Σέφκα, ενώ συχνά στο παρελθόν επικρατούσε σύγχυση λόγω των πολλών τοπικών συνωνύμων. Το Χονδρομαύρο είναι μια ποικιλία που απαιτεί υπομονή και προσεκτικό terroir: Μορφολογία: Διαθέτει μεγάλες ρώγες με παχύ φλοιό (εξ ου και το "χονδρό"), αλλά σχετικά μικρά τσαμπιά. Ωρίμανση: Είναι όψιμη ποικιλία. Σε μεγάλα υψόμετρα, ο τρύγος μπορεί να φτάσει βαθιά στο φθινόπωρο, γεγονός που εγκυμονεί κινδύνους αν ο καιρός είναι βροχερός. Αποδόσεις: Χαρακτηρίζεται από χαμηλή στρεμματική απόδοση, κάτι που ευνοεί τη συμπύκνωση των χαρακτηριστικών του, παρά τον "επιτραπέζιο" χαρακτήρα που του απέδιδαν παλαιότερα. Ευαισθησίες: Λόγω της όψιμης ωρίμανσης, είναι ευπαθές στον βοτρύτη και το ωίδιο, απαιτώντας συνεχή επαγρύπνηση στον αμπελώνα.